يک کاسه عسل
یک: رها کن جنگ را و به زنبوری بیندیش که در میانه ی میدان مین در جست و جوی گلی ست... (گروس عبدالملکیان) دو: چیزی که در تو ندیدم عاشقم کرد نه آن چیز که دیدم! (کورش همه خانی) سه: چون تلخی این روزا رو دوست ندارم، دعوتتون می کنم به خوندن یکی از عاشقانه هام... دوستانی که خوندن یا شنیدن عذر تقصیر... چه قدر حس زلالی ست شاعرت باشم شریک خلوت شب های خاطرت باشم چه قدر با تو قشنگ است منتظر ماندن قطار باشی و من هم مسافرت باشم قرار باشد و بوسه، درخت باشد و برگ به کوچه کوچه ی پاییز، عابرت باشم سکوت باشی و خواهش، کلید باشم و در شراب باشد و بستر، مجاورت باشم همین دو جمله ی کوتاه راز خوشبختی ست: به خاطر تو بمانم... به خاطرت باشم... مسعود جعفری ... ماه را نشانت دادم انگشتم را دیدی...! (محمد وجدانی) سلام ... حکایت غریبی ست زندگی... رشته و ریسمان اعتمادم پوسیده شده... به هیچ چیز و هیچ کس نمی تونم اعتماد داشته باشم... این روزها بی اعتنا از کنار خیلی چیزها می گذرم بی توجهی بی دلیلی بی تکانه ی روحی...... من فرسنگ ها از گذشته ام دور شده ام سالها پیش مرده ام... بی آن که دست نجاتی زیر سرم باشد... من سال ها پیش از دست رفته ام بی آنکه خودم بدانم چگونه؟ بی آنکه بفهمم چرا؟... زندگی این روزها برای من رفتن و گذشتن است بی آنکه کسی را ببینم...بی آنکه کسی مرا ببیند و به لبخندی هر چند موسمی تعارفم کند... چای تلخ این زندگی سالهاست از دهان افتاده... خدایا چقدر سرم خالیست... چقدر دلم پر... غزل زیر غزل زیاد تازه ای نیست اما برای این پست بد نیست ... مثل آخرین شکنجه های بی قراری ام... ابر ابر گریه می کنم گل بهاری ام... هرچه می دوم به گرد پات هم نمی رسم... بغض کرده ام... به سینه ات نمی فشاری ام مثل کودکان هنوز با تو حرف می زنم ای پری کوچکم... عروسکم... قناری ام... خواب دیده ام که رفته ای و گریه می کنند چشم های دیگری به حال سوگواری ام... ...می رسد فرشته ای که با نسیم بال هاش می برد غبار را ز سنگ بی مزاری ام... سنگ ها همیشه در سکوت گریه می کنند... آه... رود مرمری... زلال آبشاری ام...! مسعود جعفری
| Design By : P I C H A K |
